WSTĘP

Instytuty świeckie w dwudziestowiecznej historii Kościoła mogą uchodzić za nowość, chociaż liczą sobie już ponad 50 lat. Kilkadziesiąt lat doświadczeń i pozytywna opinia Urzędu Nauczycielskiego, wyrażona również w adhortacji Jana Pawła II „Vita Consecrata”, to wystarczające argumenty za okazaniem zainteresowania tej formie życia konsekrowanego.

W obrębie rodziny duchowej Księdza Bosko, który marzył o szerokim ruchu różnych grup apostolskich, jedną z takich sił jest Instytut Świecki Ochotniczek Księdza Bosko (Volontarie di Don Bosco), który swoją genezę zawdzięcza bł. Filipowi Rinaldiemu, Przełożonemu Generalnemu Salezjanów wiatach 1922-1931.

Czym Instytut pragnie być w Kościele, kim są osoby tworzące go, jaki jest sposób ich życia i apostołowania – na te i inne pytania odpowiada niniejszy „Informator”, któremu nadałyśmy formę wywiadu.

Przekazujemy go do rąk członków Rodziny Salezjańskiej, ale także wszystkich tych osób, które, rozumiejąc nasze powołanie, chciałyby wraz z nami włączyć się do współpracy na rzecz rozwoju Królestwa Bożego w świecie potrzebujących braci i sióstr.

 1. Czym charakteryzuje się powołanie w Instytucie Świeckim Ochotniczek Księdza Bosko?

Na istotę tego powołania składa się:

  • konsekracja
  • życie w świecie
  • salezjańskość
  • duch apostolski
  • dyskrecja

Nie jesteśmy zakonnicami! Czasem słyszymy pytania w rodzaju: „Czy ty jesteś zakonnicą?”, lub stwierdzenia: „Nie wiedziałem, że Pani jest zakonnicą”. Odpowiadamy:

„Jesteśmy osobami konsekrowanymi w świecie, które Bóg poprzez szczególny dar miłości powołuje i konsekruje dla siebie w Chrystusie przez działanie Ducha Świętego, aby je posłać ewangelizować świat zgodnie z charyzmatem Księdza Bosko” (Konstytucje VDB art. 3).

2. Po co takie powołanie?

Wydaje się, że za odpowiedź wystarczą dwa podstawowe argumenty: z jednej strony Kościół wskazuje dzisiaj, w dobie posoborowej, na zaangażowanie laikatu jako konieczny warunek postępu ewangelizacji, z drugiej zaś strony akcentuje wartość życia konsekrowanego, czego wyrazem był Synod Biskupów w 1994 roku oraz adhortacja Jana Pawła II „Vita Consecrata”.

Otóż powołanie VDB (jak i innych instytutów świeckich) stanowi połączenie obydwu programów: powołania ludzi świeckich i równocześnie szczególnego wezwania, jakim jest życie konsekrowane przez profesję rad ewangelicznych, realizowaną w warunkach życia świeckiego.

„Nasz Instytut powstał dlatego, że jego istnienia chciał Bóg, a chciał po to, by go uczynić darem dla Kościoła. Jest on w Kościele „żywą komórką”, skutecznie działającą dla jego żywotności” (A. Marocco: „Najdroższe Ochotniczki…”)

 3. W jaki sposób wyraża się konsekracja w połączeniu ze świeckością?

Żyć konsekracją w świeckości to znaczy żyć radykalnie Ewangelią wewnątrz świata i zachować wierność wobec świeckich zadań i potrzeb, jakie uświadamia nam Duch Święty.

Aby dostrzec Pana przechodzącego drogami współczesnej historii świata i owocnie współpracować w zbawczym planie Boga, składamy trzy śluby: czystości, ubóstwa i posłuszeństwa.

+ Składając ślub czystości rezygnujemy z małżeństwa, wyrażając przez to naszą pierwszoplanową miłość do Oblubieńca – naszego Odkupiciela, i naszą dyspozycyjność do przyjęcia w Nim woli Ojca. Pragniemy, aby nasza miłość stawała się podobna do miłości Chrystusa: uniwersalną i bezpośrednią, bezinteresowną i osobistą, Boską i ludzką.

„Czystość pomaga nam otwierać serce i podchodzić do innych z dobrocią na wzór Księdza Bosko, wytwarzając wokół nas atmosferę rodzinną i więzi oparte na przyjaźni” (Konst. art. 25).

+ Ubóstwo jest dla nas pełnym zdaniem się na Ojca, używaniem w sposób określony naszych dóbr, które posiadamy, po to, aby każda z nas z pełnym oddaniem mogła angażować się w służbę braciom i być solidarną z ubogimi i potrzebującymi.

Jednym z aspektów naszego ubóstwa jest praca, którą uważamy za środek zapewniający nam utrzymanie, ale także za miejsce osobistego uświęcenia.

Akceptujemy nasz byt ze wszystkimi jego ograniczeniami. Staramy się być gotowe do oddania wszystkich swoich dóbr do dyspozycji innych.

+ Ślubowane posłuszeństwo prowadzi nas do odkrywania z pomocą Ducha Świętego woli Ojca i do rozpoznawania, w jaki sposób tłumaczyć w świetle Ewangelii wydarzenia życia rodzinnego, zawodowego, społecznego i eklezjalnego, a następnie przemieniać je zgodnie z planem Stwórcy.

4. Jaki typ kobiety przedstawia Ochotniczka Księdza Bosko?

Przede wszystkim jest to kobieta, która postanowiła realizować swoje powołanie chrześcijańskie żyjąc radami ewangelicznymi w świecie. W swej drodze do doskonałości, w codziennym wysiłku nawracania się, stara się dawać świadectwo Ewangelii współczesnemu światu. Jest kobietą wiary i modlitwy.

Ochotniczka musi na co dzień podejmować różnorodne inicjatywy i decyzje; nie może zrażać się z powodu napotykanych trudności.

Charakteryzuje się dojrzałą osobowością i potrafi wybierać własną drogę życia uwzględniając swój temperament, wrażliwość i zdolności. Żyje wartościami chrześcijańskimi zarówno w tym, co łatwe, jak i w sprawach trudnych. Jest świadoma własnych walorów kobiecych, gdyż „czystość konsekrowana kieruje osobę ludzką ku pełni miłości i nie zawiera w sobie rezygnacji z cech kobiecości” (Konst. art. 24).

W naszym odniesieniu się do bliźnich chcemy urzeczywistniać miłość Chrystusa, praktykując delikatność i stanowczość, umiejętność słuchania i przyjmowania, wrażliwość i altruizm, ludzkie ciepło oraz wszystkie inne zalety, które wyróżniają naturę kobiecą.

5. Jakie rodzaje apostolstwa pełnicie w obecnym czasie?

Dla nas wzorem jest ukryte życie Jezusa od narodzenia po czas publicznej działalności oraz życie Maryi, która „z wiarą przyjmowała na co dzień tajemnicę Chrystusa, żyła swoją konsekracją Bogu w sposób, który w niczym nie wyróżniał Jej od współczesnych kobiet” (Konst. art. 11).

Dla Maryi praca była źródłem utrzymania i uświęcenia. Była wrażliwa na potrzeby drugich, miłowała sprawiedliwość, trwała w wierności także w chwilach doświadczeń, a na Kalwarii przyjęła duchowe macierzyństwo.

Tak więc już samo prawe życie jest posłannictwem; z kolei życie radami ewangelicznymi „staje się skutecznym sposobem bycia w świecie solą, światłem i zaczynem” (Konst. art. 12). Właśnie w połączeniu konsekracji i świeckości pełnimy nasze apostolstwo w tych miejscach, gdzie Bóg nas spotkał i powołał do swojej służby. Nie porzucamy naszych środowisk, nie wkładamy habitu, nie mieszkamy razem i nie prowadzimy wspólnych dzieł, ale żyjemy jednym duchem według Konstytucji, w głębokiej harmonii konsekracji, świeckości i salezjańskości. W ten sposób wypełniamy swoje posłannictwo w Kościele i w świecie.

6. Czy podejmujecie jakieś szczególne posłannictwo?

Nasze szczególne apostolstwo mieści się w obrębie specjalnego zadania Kościoła współczesnego, którym jest EWANGELIZACJA. Czynimy to poprzez świadectwo życia: poprzez animację otaczającej nas rzeczywistości w duchu chrześcijańskim, poprzez służbę w różnych grupach kościelnych i propagowanie w świecie charyzmatu salezjańskiego.

Chcemy, stosownie do zdolności i możliwości każdej z nas, być w sposób czynny i odpowiedzialny obecne w środowiskach, w których człowiek żyje i pracuje. A pracujemy w różnych zawodach: są, wśród nas nauczycielki, katechetki i urzędniczki, pracownice służby zdrowia i osoby prowadzące samodzielną, działalność gospodarczą. Jesteśmy reprezentowane nawet… w policji. Te zróżnicowane środowiska czynimy szczególnym polem naszego apostolatu, aby przemieniać je od wewnątrz „na sposób zaczynu”.

Częstym odniesieniem dla naszego działania jest parafia, czyli Kościół lokalny. Nasze Konstytucje tak określają nasza relację z Kościołem: „Świadome tego, że obrałyśmy świat jako uprzywilejowane miejsce naszej działalności apostolskiej, chcemy otwierać Kościół dla świata, a świat dla Kościoła, z którym dzielimy troskę pasterską i w którego posłannictwie uczestniczymy zgodnie z duchem Księdza Bosko” (Konst. art.10).

7. Czym jest dla was praca?

Ks. Rinaldi, nasz Założyciel, powiedział do pierwszych Ochotniczek, że powinny wyróżniać się niezmordowaną pracowitością przy równoczesnym zjednoczeniu z Bogiem.

Pracę uważamy za środek służący przedłużeniu w historii stwórczego i odkupieńczego działania Boga i za narzędzie osobistego doskonalenia (Konst. art. 15). W ten sposób staje się ona stałym i uprzywilejowanym miejscem spotkania z Bogiem i z ludźmi. Im to właśnie ofiarujemy najgłębsze wartości naszej konsekracji w świeckości, działając kompetentnie, z poczuciem obowiązku, z przedsiębiorczością, solidarnie i z poświęceniem.

Naszym zadaniem wobec pracy ludzkiej jest wskazywanie jej humanistycznych wartości, a zwłaszcza podkreślenie dobra drugiej osoby; w ten sposób staramy się odnowić to znaczenie, jakie praca ma w oczach Bożych i dzięki któremu staje się częścią dzieła zbawienia.

„Pracując, dzielimy z ludźmi trud i współuczestniczymy z nimi w zma-ganiach o świat bardziej sprawiedliwy i bardziej ludzki” (Konst. art. 14).

Mówiąc prosto, praca staje się dla nas zwyczajnym miejscem spotkania z Bogiem w braciach, miejscem przeżywania radości i problemów współczesnego człowieka. Tak czyniąc naśladujemy Księdza Bosko i wypełniamy pouczenie Księdza Rinaldiego.

8. Gdzie jeszcze oprócz środowiska pracy pełnicie wasze apostolstwo?

Innym polem działania są nasze rodziny, z którymi najczęściej mieszkamy. Ulegają one niekiedy zagrożeniom, wypływającym z kondycji współczesnego społeczeństwa. Poprzez nasz styl życia w naszych rodzinach staramy się dawać świadectwo wiary i optymizmu oraz angażować się w wychowanie do duchowości rodzinnej, do życia małżeńskiego, odpowiedzialnego rodzicielstwa i do wierności.

Każda Ochotniczka ma swobodę w wyborze dodatkowej działalności apostolskiej, w zależności od swoich zdolności i zainteresowań. I tak pracujemy w oratoriach, w grupach Współpracowników Salezjańskich, w sekcjach charytatywnych, synodalnych czy misyjnych w naszych parafiach.

Dla nas jako Ochotniczek uprzywilejowanym odbiorcą naszego posłannictwa jest młodzież. Pracujemy dla niej bezpośrednio – na polu edukacji i wychowania, lub pośrednio – przez modlitwę, zainteresowanie, pomoc ekonomiczną. Mamy też świadomość, że nasze posłannictwo skierowane jest również do każdego innego odbiorcy, którego Bóg stawia na naszej drodze.

9. Jak wygląda modlitwa Ochotniczki?

Modlitwa jest pokarmem duszy, dlatego trudno sądzić, by można było żyć w pełni konsekracją w świecie bez zjednoczenia z Bogiem na modlitwie.

Staramy się codziennie uczestniczyć we Mszy świętej jednocząc się z Chrystusem w Komunii. Medytacja, adoracja Najświętszego Sakramentu, czytanie i rozważanie Pisma Świętego, Różaniec, lektura religijna to momenty szczególnego oddechu dla duszy.

Rano i wieczorem łączymy się z całym Kościołem w liturgicznej modlitwie dnia, odmawiając Jutrznię i Nieszpory.

Codzienny rachunek sumienia pomaga nam na bieżąco badać stan swojego wnętrza. Odkrywamy wobec Boga to, co jeszcze należy zmienić, poprawić, udoskonalić. Jest to też szczególny moment refleksji nad swoim postępowaniem oraz próba oceny wypełnionych zadań i podjętych zobowiązań.

Z Sakramentu Pojednania korzystamy z częstotliwością zalecaną przez Kościół tj. co dwa tygodnie. Staramy się o stałego spowiednika.

10. Jakie formy życia wspólnotowego praktykuje się w waszym Instytucie?

Nasze comiesięczne dni skupienia, tygodniowe rekolekcje w ciągu roku oraz Dzień Wspólnoty to podstawowe źródła naszej odnowy duchowej, a także momenty naszego życia wspólnotowego. Ten czas odejścia od świata, pozostawienia wszystkich codziennych problemów, to czas szczególny, dany nam przez Boga i Instytut, dla jeszcze głębszego zbliżenia się do Pana.

Sam Pan Jezus w swoim życiu ziemskim odchodził na pustynię; my odchodzimy od naszej pracy i codziennych obowiązków na dzień skupienia czy na rekolekcje.

11. W czym wyraża się duchowość salezjańska?

Ochotniczki starają się żyć duchowością salezjańską i według niej realizować posłannictwo w duchu Księdza Bosko, dlatego podkreślają miłość do Eucharystii, do Maryi Wspomożycielki i do Kościoła.

W działaniu pragniemy tworzyć atmosferę optymizmu, dobroci, ducha zaufania; rodzinności i miłości. Wszędzie chcemy kierować się wskazaniami systemu zapobiegawczego, którego zasadniczym elementem jest duszpasterska i wychowawcza miłość. Wierne Księdzu Bosko naszą działalność kierujemy do młodzieży i do ubogich, pamiętając również o misjach i powołaniach.

Zwracamy szczególną uwagę na znajomość Magisterium Kościoła, starając się poznać problemy, którymi Kościół aktualnie żyje, po to, by nasza obecność w środowiskach świeckich była bardziej aktywna i skuteczna.

12. Jednym z wymogów Instytutu VDB jest dyskrecja – sekret.

Dlaczego ta kwestia jest tak ważna?

Świecki charakter naszego powołania wymaga, byśmy żyły podobnie jak inni ludzie, jednakże zgodnie z wymogami konsekracji (Konst. art. 18). Sekret jest charakterystyczną cechą życia w większości instytutów świeckich, którą to cechę Kościół uznał i zagwarantował. Zachowanie sekretu zalecała już Konstytucja „Provida Mater Ecclesia”.

Sekret odnosi się do członkiń Instytutu, a nie do samego Instytutu.

Nasze powołanie jest specjalnym budowaniem relacji Boga ze światem. Dla realizacji posłannictwa nie jest istotne, abyśmy manifestowały, kim jesteśmy. Świat nie potrzebuje afiszowania się, ale świadectwa życia w pełni ofiarnego; świadectwa ludzi, którzy naprawdę wierzą w Boga, żyją w pokoju i nadziei, umieją naprawdę kochać niezależnie od okoliczności, które niesie życie: od doświadczeń cierpienia, zmęczenia czy ubóstwa.

Świat nie potrzebuje informacji, kim ja jestem – konsekrowaną czy nie; dla świata ważne jest, czy i jak jestem gotowa dawać siebie innym.

Dyskrecja „daje nam możność prowadzenia skutecznie i w każdym miejscu apostolatu według zamysłu naszego Założyciela” . Bardzo martwi nas sytuacja, gdy wiadomość o tym, że jesteśmy Ochotniczkami, rozchodzi się nie tylko w środowisku księży salezjanów czy sióstr salezjanek, ale wchodzi do środowisk naszej pracy czy rodziny. Wynika to z braku rozeznania w specyfice naszego powołania oraz z braku wyobraźni, w jakim stopniu ten brak dyskrecji zaszkodzi naszemu apostolstwu.

Dyskrecja jest także przejawem naszego ubóstwa: my nie możemy „pysznić się” tym, że jesteśmy Ochotniczkami.

13. Co może wskazywać, że dana osoba ma powołanie do instytutu świeckiego?

+ Głębokie życie religijne, życie modlitwy;

+ Docenianie wartości wspólnoty, ale równocześnie pragnienie po-zostania samotnym;

+ Umiejętność dawania świadectwa ewangelicznego w różnych środowiskach, poczynając od własnej rodziny, poprzez środowisko pracy, aż po szersze kręgi społeczne.

14. Jakie są warunki przyjęcia do Instytutu VDB?

Z tego, co już zostało powiedziane do tej pory wynika, że Ochotniczka to osoba żyjąca powołaniem specyficznym i trudnym.

Aby sprostać wymaganiom płynącym zarówno z konsekracji, jak i ze świeckości, Ochotniczką może być tylko osoba w pełni dojrzała zarówno według kryteriów ogólnoludzkich, jak i chrześcijańskich. Osoba mało samodzielna, niezrównoważona emocjonalnie, narzekająca na samotność, mało zaradna i nieodpowiedzialna nie będzie mogła wytrwać w przeciwnościach, jakie wynikają z naszego codziennego życia.

Przy przyjęciu do naszego Instytutu wymagane jest:

  • ukończone 21 lat życia i nie przekroczone 35; kandydatki młodsze mogą być zapoznawane z duchem Instytutu w tzw. okresie przeda- spirantatu, gdy zaś kandydatka ma więcej niż 35 lat, a spełnia pozostałe wymogi, wtedy Odpowiedzialna Generalna może wyrazić zgodę na przyjęcie na zasadzie wyjątku;
  • stan panieński (nie mogą wejść do Instytutu wdowy ani matki samotnie wychowujące dzieci);
  • dyspozycyjność do włączenia się we wspólnotowe życie Instytutu, np. comiesięczny dzień skupienia, rekolekcje itp.;
  • samodzielność ekonomiczna;
  • wystarczające zdrowie;
  • dojrzałość psychiczna i emocjonalna;
  • gotowość do podjęcia osobistej formacji.

15. Jak prowadzi się formację?

W formacji stawia się jako cel ukształtowanie osobowości dojrzałej w wymiarze ludzkim i chrześcijańskim oraz przygotowanie do działalności apostolskiej w zgodzie z charyzmatem Instytutu.

Nasze Konstytucje mówią, że za formację odpowiedzialna jest przede wszystkim każda z osobna Ochotniczka: „Dlatego będzie otwarta na działanie Boże, a w duchu wiary uzna różne stopnie pośrednictwa formacyjnego. W szczególny sposób ceni sobie wszystkie pomoce, jakie ofiaruje jej Instytut, łącząc je z propozycjami Kościoła i ludzkiej społeczności” (Konst. art. 53). Natomiast momentami systematycznej i planowanej formacji wspólnotowej każdej Ochotniczki są dni skupienia i rekolekcje.

Pomocy formacyjnej, zarówno w okresie początkowym, jak i póź-niejszym, udzielają Ochotniczki, księża asystenci i inne kompetentne osoby. Instytut opracowuje plan formacyjny na każdy rok; program ten obowiązuje wszystkie Ochotniczki i jest zwykle realizowany podczas dni skupienia. Specjalny program jest przewidziany do realizacji w okresie od przedaspirantatu do ślubów czasowych; potem następuje okres tzw. formacji permanentnej.

16. Jakie są etapy formacji i jak długo trwają?

  • Przedaspirantat – trwa od sześciu miesięcy do roku
  • Aspirantat – trwa trzy lata i kończy się pierwszą, profesją,
  • 6-letnia profesja czasowa – śluby składa się co roku przez trzy lata, następnie na trzy lata
  • Profesja wieczysta

17. Jakie dokumenty Kościoła wypowiadają się na temat instytutów świeckich?

Powołanie do życia w instytucie świeckim, określane również jako powołanie do świeckiego życia konsekrowanego, jest w historii Kościoła powołaniem nowym. Jego nowość polega na tym, że konsekrację życia, czyli pełne oddanie siebie Bogu na drodze rad ewangelicznych, wypełnia się w zwyczajnych warunkach życia świeckiego, nie poprzez odejście od „świata”, lecz przez jak najpełniejszą w nim obecność.

Ta forma życia istnieje w Kościele już oficjalnie pół wieku: prawnie od 2 lutego 1947, decyzją Konstytucji Apostolskiej „Provida Mater Ecclesia”. O instytutach świeckich wspomniał też Sobór Watykański II, a nowy Kodeks Prawa Kanonicznego poświęcił im 21 kanonów. Dziś wspólnoty instytutowe rozwijają się na całym świecie przy pełnej aprobacie Stolicy Apostolskiej oraz Kościołów lokalnych.

 18. Jak powstawał Instytut Świecki Ochotniczek Księdza Bosko?

  • W roku 1910 czternaście dziewcząt żeńskiego oratorium sióstr salezjanek w Turynie wyraża wobec ks. Rinaldiego (ówczesnego Prefekta Generalnego salezjanów) wolę głębszego zjednoczenia się z duchem i posłannictwem Księdza Bosko; pragną to realizować w warunkach życia świeckiego;
  • 20 maja 1917 – powstaje pierwsze stowarzyszenie pod nazwą, „Zelatorki Maryi Wspomożycielki”;
  • 25 października 1919 – siedem dziewcząt składa pierwszą profesję w obecności ks. Rinaldiego;
  • w 1947 papież Pius XII ogłasza Konstytucję „Provida Mater Ecclesia”;
  • w 1950 do stowarzyszenia należy już 150 dziewcząt we Włoszech i we Francji;
  • w 1957 stowarzyszenie przyjmuje nazwę „Volontarie di Don Bosco”;
  • w 1971 Stolica Apostolska zatwierdza „ad experimentum” pierwsze Konstytucje;
  • w 1977 odbywa się Pierwsze Zgromadzenie Generalne Instytutu VDB (Assemblea Generale);
  • 5 sierpnia 1978 dekretem papieża Pawła VI Instytut Ochotniczek Księdza Bosko zostaje zaliczony do Instytutów Świeckich na prawie papieskim;
  • 14 maja 1990 zatwierdzony zostaje nowy tekst Konstytucji.

19. Jak rozwijał się wasz Instytut w Polsce?

Instytut w Polsce, przeniesiony z Włoch w początkach lat siedemdziesiątych przez polskich salezjanów: ks. Andrzeja Świdę i ks. Augustyna Dziędziela, rodził się przy stosunkowo znacznym udziale grup powstałych wcześniej na Słowacji.

Utrudnieniem dla promocji nowego powołania była zarówno jego nowość, jak i praktyczna jego nieznajomość, również w kręgach salezjańskich, a także obowiązujący sekret oraz ówczesna sytuacja polityczna, w której należało się wystrzegać bezpodstawnych skądinąd posądzeń o tworzenie struktur wrogich państwu.

W roku 1972 powstała jedna grupa Ochotniczek w Krakowie, do której przynależały Ochotniczki z różnych miejscowości naszego kraju. W roku 1981, z uwagi na rosnącą liczbę Ochotniczek w Polsce oraz na utrudnione kontakty ze Słowacją (stan wojenny), rozpoczęto kroki w kierunku usamodzielnienia się grupy polskiej, co zaowocowało powstaniem Okręgu (1985), a następnie Regionu Polska-Litwa (1989), obejmującego Ochotniczki polskie oraz zamieszkałe na Litwie, Łotwie, Ukrainie i w Rosji.

Po 30 latach istnienia Instytutu w Polsce nasz Region liczy obecnie ponad 50 członkiń. Nie jest to liczba imponująca, ale trzeba zaznaczyć, że instytuty świeckie nie są z reguły wspólnotami dużymi.

20. Kto kieruje życiem Instytutu i jak wyglądają jego struktury?

Życiem Instytutu kieruje Odpowiedzialna Generalna wraz z Radą Centralną. Siedziba Rady Centralnej mieści się w Rzymie.

Instytut dzieli się na Regiony (obecnie jest 20 Regionów), obejmujące obszar jednego lub kilku państw. W obrębie Regionów działają mniejsze jednostki organizacyjne zwane Zespołami lub Podzespołami. Regionem kieruje Odpowiedzialna Regionalna ze swoją Radą, a Zespołem lub Podzespołem Odpowiedzialna Lokalna z Radą Lokalną.

Najwyższym organem prawodawczym w Instytucie jest Zgromadzenie Generalne, które zwyczajnie obraduje co 6 lat.

21. W jakich krajach świata znany jest Instytut VDB?

Instytut ma charakter międzynarodowy. Około 1340 Ochotniczek żyje na wszystkich zamieszkałych kontynentach, prowadząc działalność apostolską niemal we wszystkich krajach świata, w tym również w krajach zaliczanych do najuboższych, jak Etiopia czy Indie, oraz w państwach, w których życie religijne napotyka na ogromne trudności, jak np. w Wietnamie.

Największa liczba Ochotniczek żyje w Ameryce Południowej i w Europie.

22. Czy Instytut VDB współpracuje z innymi instytutami świeckimi?

Tak, współpracujemy z nimi praktycznie od roku 1994, kiedy to powstała Krajowa Konferencja Instytutów Świeckich. Konferencja otrzymała asystencję kościelną w osobie oddelegowanego księdza biskupa. Nasza współpraca owocuje wspólnymi przedsięwzięciami na polu formacyjnym i apostolskim dla dobra naszych instytutów i całego Kościoła; na przykład w celu skuteczniejszej prezentacji naszego powołania wspólnie wydano informator o instytutach „W sercu świata”, w kilku zaś diecezjach Ochotniczki uczestniczą w pracy ośrodków powołaniowych.

VDB

Bliższych informacji na temat Instytutu udzielają:

Inspektorat Towarzystwa Salezjańskiego

ul. Konfederacka 6, 30-306 KRAKÓW

ul. Św. Jana Bosko 1, 64-920 PIŁA

ul. Kawęczyńska 53, 03-775 WARSZAWA

pl. Grunwaldzki 3, 50-377 WROCŁAW